Рэўнасць прымушае нас баяцца, што наш сябар або партнёр нас кіне. Яна псуе нашы адносіны і цалкам пазбаўляе нас унутранага спакою. Чым больш у нас рэўнасці і ўласніцтва, тым менш іншы чалавек захоча быць побач. Нам дапаможа ўсведамленне таго, што ўсе мы здольныя любіць велізарную колькасць людзей і рэчаў. Любоў да сяброў, працы, спорту не адмяняе, а толькі паглыбляе і любоў нашага партнёра да нас, і нашу любоў да яго.
Рэўнасць і зайздрасць
Рэўнасць адрозніваецца ад зайздрасці. Зайздрасць – гэта, напрыклад, калі мы адзінокія і зайздросцім парам або нас прыцягвае чалавек, які ўжо знаходзіцца ў адносінах. Мы таксама хочам знаходзіцца ў такіх любоўных адносінах або хочам самі атрымліваць клопат і ўвагу гэтага чалавека. У абодвух выпадках аб'ект нашай зайздрасці – нешта, чаго нам не хапае. Гэта можа выклікаць пачуццё ўласнай неадэкватнасці і іншыя праблемы, звязаныя з нізкай самаацэнкай.
Рэўнасць у адносінах
Калі мы ўжо знаходзімся ў адносінах, рэўнасць можа прыносіць яшчэ больш хваляванняў. У адрозненне ад зайздрасці, калі мы факусуемся на тым, што ёсць у кагосьці іншага, рэўнасць сканцэнтравана на нашым партнёры або сябры і яшчэ адным чалавеку. Як правіла, мы баімся, што страцім асаблівыя адносіны са сваім партнёрам, таму што ён аддасць перавагу іншаму. Мы становімся нецярпімымі да саперніцтва і баімся, што наш партнёр можа нам змяніць. Напрыклад, мы адчуваем рэўнасць, калі наш партнёр праводзіць час з іншымі людзьмі або наведвае якія-небудзь мерапрыемствы. Нават сабакам уласціва адчуваць гэтую разнавіднасць рэўнасці, калі ў гаспадароў нараджаецца дзіця. Яна ўтрымлівае ў сабе элементы крыўды і варожасці, а таксама няўпэўненасць у сабе і недавер.
Калі мы не ўпэўненыя ў сабе, то раўнуем, калі наш сябар або партнёр праводзіць час з іншымі людзьмі. Гэта адбываецца з-за таго, што мы не ўпэўненыя ва ўласнай каштоўнасці, падвяргаем сумненню любоў іншага чалавека і з-за гэтага не давяраем свайму партнёру. Мы баімся быць адпрэчанымі. Страх можа ўзнікаць, нават калі наш муж, жонка ці сябар наогул не праводзіць час ні з кім іншым. Наша пачуццё ўласнасці настолькі моцнае, што мы баімся быць кінутымі ў любую хвіліну.
Пераадоленне рэўнасці
Каб навучыцца працаваць з рэўнасцю, важна разважаць пра тое, што наша сэрца валодае здольнасцю любіць усіх – гэта адзін з аспектаў нашай прыроды буды. Калі мы ўспамінаем пра гэта, рэўнасць слабее, паколькі мы бачым, што любоў да аднаго чалавека не выключае любові да іншых. Падумайце пра саміх сябе: вы можаце адкрыць сэрца многім людзям і рэчам [Гл.: Што такое любоў?]. Вы можаце любіць свайго партнёра, сяброў, дзяцей, хатніх жывёл, бацькоў, краіну, прыроду, Бога, хобі і гэтак далей. У сэрцы знойдзецца месца для любові да ўсіх. Любоў не выбіральная. Мы валодаем дасканалай здольнасцю падтрымліваць адносіны з усімі аб'ектамі нашай любові, выказваючы свае пачуцці так, як гэта дарэчы ў кожным выпадку. Мы не выказваем любоў і ласку ў адносінах да свайго сабакі гэтак жа, як да мужа, жонкі або бацькоў!
Калі мы можам раскрыць сваё сэрца, гэта можа зрабіць і наш партнёр. Ва ўсіх ёсць аднолькавая здольнасць распаўсюджваць любоў на неверагодную колькасць людзей і рэчаў, нават на ўвесь свет. Нерэалістычна і несумленна чакаць і тым больш патрабаваць, каб іншы чалавек любіў толькі нас і ніколі не меў сардэчных адносін з іншымі або ўласных інтарэсаў. Няўжо мы настолькі дрэннага пра яго меркавання, што думаем, быццам у яго сэрцы не хопіць месца і для нас, і для іншых людзей? Ці сапраўды мы хочам не даць яму раскрыць сваю прыроду буды, якая ўключае здольнасць любіць, і пакінуць яго без найвялікшых радасцей жыцця? [Даведайцеся больш пра прыроду буды].
Але гаворка не ідзе пра сексуальную нявернасць. Праблема манагаміі і здрады вельмі складаная і патрабуе абмеркавання мноства іншых пытанняў. У любым выпадку, калі наш сексуальны партнёр, асабліва калі мы ўжо ў шлюбе і ў нас ёсць маленькія дзеці, здраджвае нам або праводзіць занадта шмат часу з іншымі людзьмі, – рэўнасць, абурэнне і ўласніцкія пачуцці не дапамогуць выправіць сітуацыю. Неабходна вырашаць гэтую праблему больш разумным спосабам. Крык або спроба выклікаць у партнёра пачуццё віны наўрад ці прымусяць яго палюбіць нас.
Раскрыццё свайго сэрца
Калі мы думаем, што дружба можа звязваць нас толькі з адным чалавекам, нам здаецца, што толькі яго любоў мае значэнне. Нават калі нас любяць многія іншыя людзі, мы схільныя гэта ігнараваць: «Гэта не ўлічваецца». Калі мы пастаянна раскрываем сваё сэрца як мага большай колькасці іншых жывых істот і прымаем любоў нашых сяброў, сваякоў, хатніх жывёл і гэтак далей – і не толькі цяпер, але і ў мінулым і будучыні, – то адчуем большую эмацыйную абароненасць. Гэта, у сваю чаргу, дапаможа пераадолець фіксацыю на адным чалавеку як на асаблівым аб'екце любові.
Усеведанне і любоў да ўсіх азначаюць, што наша сэрца і розум адкрыты ўсім істотам. Але калі буда засяроджвае ўвагу на адным чалавеку, ён або яна цалкам, на 100%, канцэнтруецца толькі на ім. Такім чынам, калі мы любім усіх, гэта не азначае, што любоў да кожнай канкрэтнай асобы ў нас слабее. Таму не варта баяцца, што, калі мы адкрыем сэрца многім людзям, нашы міжасобасныя адносіны стануць менш насычанымі і будуць прыносіць менш задавальнення. Мы будзем менш чапляцца за тое, каб адносіны толькі з адным чалавекам былі дасканалымі, і, магчыма, будзем праводзіць менш часу з кожным з людзей, але, каго б мы ні сустракалі, мы будзем надаваць яму ўсю нашу ўвагу. Тое ж самае з любоўю іншага чалавека да нас, калі ён падтрымлівае блізкія адносіны з іншымі людзьмі, а мы раўнуем, лічачы, што з-за гэтага яго любоў да нас слабее.
Нерэалістычна чакаць, што іншы чалавек падыдзе нам ідэальна, нібы наша «другая палавінка» – што ён будзе дапаўняць нас ва ўсіх адносінах і мы зможам падзяліць з ім усе аспекты нашага жыцця. Такія чаканні заснаваны на старажытнагрэчаскім міфе, расказаным Платонам. У ім гаворыцца пра тое, што раней усе былі цэльнымі, але потым падзяліліся напалову. Дзесьці ў гэтым свеце жыве наша палавінка, і сапраўднае каханне здараецца тады, калі мы знаходзім яе і ўз'ядноўваемся. Хоць гэты міф лёг у аснову заходняга рамантызму, ён не мае ніякага дачынення да рэальнасці. Гэта ўсё роўна што верыць у цудоўнага прынца на белым кані, які нас выратуе. Калі мы хочам знайсці сяброў у адпаведнасці з усімі нашымі інтарэсамі, нам патрэбныя сардэчныя адносіны з многімі людзьмі. Тое ж самае тычыцца і нашага партнёра. Мы не можам падзяліць усе інтарэсы нашага партнёра, таму яму патрэбныя іншыя сябры.
Рэзюмэ
Калі ў нашым жыцці з'яўляецца новы чалавек, карысна бачыць яго як прыгожую птушку каля нашага акна. Калі мы раўнуем, калі яна прылятае да іншых людзей, і замыкаем яе ў клетцы, птушка будзе пакутаваць, страціць энергічнасць і нават можа памерці. Калі мы не праяўляем ўласніцтва і дазваляем птушцы лятаць свабодна, то адчуем шмат радасці, пакуль яна ў нас. Цалкам нармальна, што ў нейкі момант птушка ляціць. Яна вернецца, калі адчувае сябе з намі ў бяспецы. Калі мы паважаем права кожнага чалавека, уключаючы нас саміх, уступаць у сяброўскія адносіны з мноствам людзей, нашы партнёрскія адносіны будуць больш здаровымі і доўгатэрміновымі.