ಅಸೂಯೆ: ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು

ಬೌದ್ಧ ಗ್ರಂಥಗಳು "ಅಸೂಯೆ"ಯನ್ನು ಹಗೆತನದ ಭಾಗವೆಂದು ವರ್ಗೀಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳು ಅದನ್ನು "ಇತರ ಜನರ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ - ಅವರ ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳು, ಆಸ್ತಿಗಳು ಅಥವಾ ಯಶಸ್ಸಿನಂತಹ - ಒಂದು ಗೊಂದಲಮಯ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬರ ಸ್ವಂತ ಲಾಭ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬರು ಪಡೆಯುವ ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಅತಿಯಾದ ಬಾಂಧವ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವ ಅಸಮರ್ಥತೆ" ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. 

ಇಲ್ಲಿ ಬಾಂಧವ್ಯ ಎಂದರೆ, ನಾವು ಜೀವನದ ಕೆಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಇತರರು ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿರುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ನಾವು ಅದರ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿಸುವುದರ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ನಾವು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಜೀವನದ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವ-ಮೌಲ್ಯದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಸೂಚ್ಯವೆಂದರೆ "ನನ್ನ" ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಬಾಂಧವ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾವು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ "ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಲಾಭ ಅಥವಾ ನಾವು ಪಡೆಯುವ ಗೌರವಕ್ಕೆ" ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ನಾವು ಅಸೂಯೆಪಡುತ್ತೇವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಹಣದ ಪ್ರಮಾಣ ಅಥವಾ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಬಹುದು. ಹಗೆತನದ ಒಂದು ಅಂಶವಾಗಿ, ಅಸೂಯೆ ಈ ಬಾಂಧವ್ಯಕ್ಕೆ, ಇತರರು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನದ ಬಲವಾದ ಅಂಶವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಅವರು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಡುವುದು ಮತ್ತು ಖುಷಿಪಡುವುದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. 

ಅಸೂಯೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿರುವಂತೆ ನಾವು ನಂಬುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಹಗೆತನದ ಅಂಶವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರವು ನಿಜವಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತೇವೆ. 

ಇದಲ್ಲದೆ, ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾದ ಅಸೂಯೆಯು, "ಎನ್ವಿ" ಎಂಬ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು "ದುರಾಸೆ" ಎಂದು ಕರೆಯುವುದನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ. ದುರಾಸೆ ಎಂದರೆ "ಬೇರೊಬ್ಬರು ಹೊಂದಿರುವ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಅತಿಯಾದ ಬಯಕೆ." ಹೀಗಾಗಿ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ "ಅಸೂಯೆ"ಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು "ಬೇರೊಬ್ಬರು ಅನುಭವಿಸುವ ಪ್ರಯೋಜನದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ನೋವಿನ ಅಥವಾ ಅಸಮಾಧಾನದ ಅರಿವು, ಅದು ಆ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಬಯಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ." ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ, ಜೀವನದ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇತರರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದ ಅಸಮರ್ಥತೆಯ ಜೊತೆಗೆ, ನಾವು ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿಸುವುತ್ತೇವೆ, ಅಸೂಯೆ ಎಂದರೆ ಈ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಹೊಂದಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ. ನಾವು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಡವರಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಕೊರತೆಯಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ಅದರ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಥವಾ ಸರಾಸರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬಹುದು. ನಾವು ಅಸೂಯೆ ಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಆಸೆಯು ದುರಾಸೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆಗಾಗ್ಗೆ, ಅಗತ್ಯವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅಸೂಯೆಯು ಇತರರು ಅವರು ಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಬೇಕೆಂಬ, ಇದರಿಂದ ನಾವು ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭಾವನೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶವಿದೆ, ದ್ವೇಷ. 

ದುರಾಸೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅಸೂಯೆ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಟ್ರುಂಗ್ಪಾ ರಿನ್‌ಪೋಚೆ, ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕರಾಗಲು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಅಥವಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿಸಲು ಉನ್ಮಾದದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಗೊಂದಲಮಯ ಭಾವನೆ ಎಂದು ಚರ್ಚಿಸಿದರು. ಇದು ಬಲವಂತದ ಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದೆ - "ಕರ್ಮ ಕುಟುಂಬ" ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಇತರರು ಸಾಧಿಸಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸೂಯೆ ಪಡುವುದರಿಂದ, ವ್ಯವಹಾರ ಅಥವಾ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಂತೆ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ತಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಅಥವಾ ಇತರರನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ಕುದುರೆಯನ್ನು ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತದೆ. ಅಸೂಯೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದು ಇತರ ಕುದುರೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಕುದುರೆಯು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವುದನ್ನು ಅದು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. 

ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದಲ್ಲಿ, ಅಸೂಯೆ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ, ಆದರೆ ಮೊದಲನೆಯದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಎರಡನೆಯದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸೂಯೆಪಡಬಹುದು ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸದೆ ಇರಬಹುದು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕವಾಗಿರುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಅಸೂಯೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಕೇವಲ ಮೋಜಿಗಾಗಿ, ತಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರರ ಸಹವಾಸವನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು, ಎಂದಿಗೂ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಯಸದೆ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. 

ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಬೋಧಿಸತ್ವ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ, ಮಹಾನ್ ಭಾರತೀಯ ಗುರು ಶಾಂತಿದೇವರು ಒಂದು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸೂಯೆ, ಸಮಾನರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕತೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಾನಮಾನದಲ್ಲಿ ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ದುರಹಂಕಾರವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಚರ್ಚೆಯು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡಲು ಕಲಿಯುವ ವಿಷಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿದೆ. 

ಇಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯು "ನಾನು" ವಿಶೇಷ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಾಗಿದೆ, ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಮೂರು ಗೊಂದಲದ ಭಾವನೆಗಳ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. "ನಾನು" ಒಬ್ಬನೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ಅರ್ಹ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬರುವುದು, ಮತ್ತು ಬೇರೆಯವರು ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೆ ನಾವು ಅಸೂಯೆ ಪಟ್ಟರೆ, ನಾವು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕರಾಗುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ಮಧ್ಯಮ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ, ಅಸೂಯೆ ಎಂದರೆ "ನಾನು" ಎಂಬ ಬಲವಾದ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವ ಬಲವಾದ ಕಾಳಜಿಯಾಗಿದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇತರರನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಶೇಷವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ. 

ಈ ರೀತಿಯ ಅಸೂಯೆ, ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕತೆ ಮತ್ತು ದುರಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಅತೃಪ್ತಿಗೆ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮ ನೀಡುವ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ "ನಾನು" ಮತ್ತು "ನೀವು" ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮೂಲಭೂತ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು. ನಾವು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ನೋಡಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಬುದ್ಧ-ಸ್ವಭಾವವಿದೆ - ಜ್ಞಾನೋದಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು - ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ಮತ್ತು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಮತ್ತು ಅತೃಪ್ತರಾಗದಿರಲು ಅಥವಾ ವಿಫಲರಾಗದಿರುವ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಬಯಕೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ಮತ್ತು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಮತ್ತು ಅತೃಪ್ತರಾಗದಿರಲು ಅಥವಾ ವಿಫಲರಾಗದಿರುವ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ "ನನ್ನ" ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ - ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ. 

ಬುದ್ಧ-ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡಲು ಕಲಿತಾಗ, ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಅಥವಾ ನಾವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗದಿದ್ದಾಗ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಬೇಕೆಂದು ನೋಡಲು ನಾವು ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಬಯಸುವುದರಿಂದ ನಾವು ಅವನ ಅಥವಾ ಅವಳ ಯಶಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತೇವೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಮೀರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮ ಸಮಾನರು ಸಹ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ನಾವು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾದವರ ಬಗ್ಗೆ, ನಾವು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಮತ್ತು ದುರಹಂಕಾರದಿಂದ ಅವರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಬದಲು, ಅವರು ಉತ್ತಮವಾಗುವಂತೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. 

ಈ ಸೂಚಿಸಲಾದ ಬೌದ್ಧ ವಿಧಾನಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಮುಂದುವರಿದವು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ಕೆಲವು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಂದ ಬಲಪಡಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡಿದಾಗ, ಅವುಗಳನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಮತ್ತು ಸೋತಾಗ ಅಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಅದರ ಮೇಲೆ, ಅನೇಕ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರೂಪವೆಂದು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ. ಇದರ ಆಧಾರವು ಬಲಿಷ್ಠರ ಬದುಕುಳಿಯುವಿಕೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿದೆ, ಇದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಜೀವನದ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಸುತ್ತದೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಾತ್ಸಲ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗೆಲುವಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಗೀಳಿನಿಂದ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತ ಜನರನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ. 

ಇದಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ಮತದಾನದ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ - ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟು ಉತ್ತಮರು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ನೀಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ನಂತರ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಪ್ರಚಾರವು ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಭಾವ್ಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಮತ್ತು ಅವರ ಖಾಸಗಿ ಜೀವನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸುವ ತೀವ್ರವಾದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು, ಅವನ ಅಥವಾ ಅವಳ ಅಪಖ್ಯಾತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮೀರಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದು ಸೇರಿರುತ್ತದೆ. ಅನೇಕರು ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಅಂತಹ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಯುತವೆಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಬೌದ್ಧ ಪದವನ್ನು "ಹೊಟ್ಟಕಿಚ್ಚು" ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸುವುದು "ಅಸೂಯೆ" ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ, ಆದರೂ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಚಲನಶೀಲತೆ ಒಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. 

ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಟಿಬೆಟಿಯನ್ ಸಮಾಜವು ಇತರರನ್ನು ಅಪಮೌಲ್ಯಗೊಳಿಸುವ ಮತ್ತು ಅವನು ಅಥವಾ ಅವಳು ತಮಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೋಪದಿಂದ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಮೊದಲ ಮೂಲ ಬೋಧಿಸತ್ವ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯು ಎಂದಿಗೂ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ನಮಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಜನರೆಂದು ಕೀಳರಿಮೆ ಮಾಡಬಾರದು - ಇಲ್ಲಿ, ಮತದಾನದ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಅಂತಹ ಪದಗಳನ್ನು ಜಾಹೀರಾತು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು, ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಲಾಭ, ಹೊಗಳಿಕೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಬಯಕೆ ಮತ್ತು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಸೂಯೆ ಎಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಾವು ಹೇಳುವುದು ನಿಜವೋ ಸುಳ್ಳೋ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ವಿಪರೀತ ನಮ್ರತೆ ಮತ್ತು "ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲ; ನನಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಪ್ರಶಂಸನೀಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ಮತಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಕೀಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯದ ಸಾಮಾನ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಟಿಬೆಟಿಯನ್ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. 

ನಾವು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಸಹ ದುರಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಪರಹಿತಚಿಂತನೆಯ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲದ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಸಂಕೇತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು - ಮತ್ತು ಎಂದಿಗೂ ನಾಮನಿರ್ದೇಶಿತರಲ್ಲ - ತಮ್ಮ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಅವರನ್ನು ಕಚೇರಿಯ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸದೆ ಅಥವಾ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಹೇಳದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಂಭವನೀಯ ರಾಜಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಉದಾತ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಅಥವಾ ಅವತಾರ ಲಾಮಾಗಳಂತಹ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು, ‘ನೀವು ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಾ’, ಎಂದು ಕೇಳದೆಯೇ ನಾಮನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಇದನ್ನು ನಮ್ರತೆಯ ಸಂಕೇತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ "ಹೌದು" ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ತಕ್ಷಣವೇ ದುರಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ದುರಾಸೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಾಮನಿರ್ದೇಶಿತ ಯಾರಾದರೂ ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಬಹುತೇಕ ಅಸಾಧ್ಯ. ನಂತರ ಮತದಾನವನ್ನು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡದೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ಮತ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. 

ಹೀಗಾಗಿ, ಇತರರ ವಿಜಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡುವ ಬೌದ್ಧ ವಿಧಾನ - ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ವಿಜಯವನ್ನು ನೀಡುವ ಮತ್ತು ನಾವೇ ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಇನ್ನೂ ಬಲವಾದ ವಿಧಾನ - ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯ ಸದ್ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರದ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಚುನಾವಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿರುವ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರಿಗೆ ಯತ್ನಿಸಲು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮೊದಲ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರಾದ ನಾವು ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಸಿಂಧುತ್ವವನ್ನು ಮರುಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಬಹುದು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುವ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಮೊದಲು, ಆ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಆಧಾರಿತವಾದ ಅಸೂಯೆ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು. 

ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಆಧಾರಿತ ಅಸೂಯೆ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕತೆಯ ಸಾಪೇಕ್ಷತೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ ಭಾರತೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ, ಬಟ್ಟೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಆಭರಣ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಇತ್ಯಾದಿ ಇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಒಂದರ ನಂತರ ಒಂದರಂತೆ ಸಾಲುಗಳಾಗಿ ಅಂಗಡಿಗಳು ಪಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಬಹುತೇಕ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಗಡಿಯವರು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗಳ ಹೊರಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅಂಗಡಿಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಅವರ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಎಂಬುದು ಅವರ ಮನೋಭಾವ.

ನಾವು ನೋಡಿದಂತೆ, ಅಸೂಯೆ ಎಂದರೆ ನಾವು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಮರ್ಥತೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅವನ ಅಥವಾ ಅವಳ ಆರ್ಥಿಕ ಯಶಸ್ಸು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸೂಯೆಪಡುತ್ತಾ, ನಾವು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ವಾತ್ಸಲ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಇದರ ಒಂದು ತಳಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕೂಡ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. 

ಈ ಅಸೂಯೆಯ ಗೊಂದಲಮಯ ಭಾವನೆಯು ಎರಡು ವಂಚಿತ ದೃಶ್ಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ, ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ವಸ್ತುಗಳು ಹೇಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯದ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕ್ಷೇಪಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು (1) ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಲು ಅಥವಾ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ಅರ್ಹನಾಗಿರುವ, ಆದರೆ ಪಡೆಯದ, ಧೃಡವಾದ "ನಾನು" ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ನೋಟ, ಮತ್ತು (2) ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ಅರ್ಹನಲ್ಲದ ದೃಡವಾದ "ನೀವು" ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ನೋಟ. ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ಜಗತ್ತು ನಮಗೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ನೀಡಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಇತರರು ಅದನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಅದು ಅನ್ಯಾಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಎರಡು ಘನ ವರ್ಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತೇವೆ: "ಸೋತವರು" ಮತ್ತು "ವಿಜೇತರು" ಮತ್ತು ಜನರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ಘನವಾದ ನಿಜವಾದ ವರ್ಗಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಊಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಂತರ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು "ಸೋತವರು" ಎಂಬ ಘನವಾದ ಶಾಶ್ವತ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು "ವಿಜೇತರು" ಎಂಬ ಘನವಾದ ಶಾಶ್ವತ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ವಿಜೇತರ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬಹುದು. ನಾವು ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಲ್ಲದೆ, ನಾವು ಅವನತಿ ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು "ನಾನು ಬಡಪಾಯಿ" ಎಂಬ ನೋವಿನ ಆಲೋಚನೆಯ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ವರ್ತನೆಯ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮದ ಬಗೆಗಿರುವ ನಿಷ್ಕಪಟತೆಯು, ಅಸೂಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಬಡ್ತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅದನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಹನಾಗಿರಲು ಏನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದೆಯೇ ನಾವು ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ, ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಎರಡನೇ ಮೋಸಗೊಳಿಸುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷೇಪಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಗೊಂದಲಮಯ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸಂಭವಿಸಿವೆ ಎಂದು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ: ಆ ಒಂದು ಕಾರಣವು ನಾವು ಮಾತ್ರ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಾಗಿರುತ್ತದೆ. 

ಈ ಎರಡು ವಂಚಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಜೀವಿಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ಚಾಲನಾ ತತ್ವವು ಸ್ಪರ್ಧೆ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿರಬಹುದು: ಗೆಲ್ಲುವ ಬಯಕೆ, ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದವರ ಬದುಕುಳಿಯುವಿಕೆ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಮೇಯ ನಿಜವಾಗದಿರಬಹುದು. ಅದೇನೇ ಇದ್ದರೂ, ನಾವು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಪಂಚವು ಸ್ವಭಾವತಃ ವಿಜೇತರು ಮತ್ತು ಸೋತವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ನಾವು ಜಗತ್ತನ್ನು ವಿಜೇತರು ಮತ್ತು ಸೋತವರ ಸ್ಥಿರ ಪರಿಕಲ್ಪನಾ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅದೇ ಪರಿಕಲ್ಪನಾ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. 

ವಿಜೇತರು, ಸೋತವರು ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ವಿಕಾಸವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ಕೇವಲ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಮಾನಸಿಕ ರಚನೆಗಳು ಎಂದು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. "ವಿಜೇತ" ಮತ್ತು "ಸೋತವರು" ಕೇವಲ ಮಾನಸಿಕ ಲೇಬಲ್‌ಗಳು. ಓಟದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬರುವುದು, ಬೇರೊಬ್ಬರ ಬದಲು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬಡ್ತಿ ಪಡೆಯುವುದು ಅಥವಾ ಕ್ಲೈಂಟ್ ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಂತಾದ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಬಳಸುವ ಅನುಕೂಲಕರ ಮಾನಸಿಕ ವರ್ಗಗಳಾಗಿವೆ. "ಒಳ್ಳೆಯದು" ಎಂದು ನಾವು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಜನರನ್ನು "ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು" ಮತ್ತು "ಒಳ್ಳೆಯವರಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು" ಎಂದು ಸುಲಭವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು. 

ಈ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಂದ್ವ ವರ್ಗಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಕೇವಲ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ನಾವು ನೋಡಿದಾಗ, "ನಾನು" ಅಥವಾ "ನೀವು" ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥದ ಯಾವುದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಘನ ವರ್ಗಗಳಾಗಿ ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಮೂಲತಃ ಸೋತವರು ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಸೋತವರು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮೂಲಕ, ನಾವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುತ್ತೇವೆ - ನಿಜವಾದ "ನಾನು" ಸೋತವನು. ಬಡಪಾಯಿ "ನಾನು." ಬದಲಾಗಿ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕ್ಲೈಂಟ್ ಅನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳಿವೆ, ಹಾಗಾದರೆ ಅದು ನಿಜವಾದ "ನಾನು" ಎಂಬಂತೆ ಏಕೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು? 

ಇದಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಸೀಮಿತ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಮತ್ತು "ಬಡಪಾಯಿ 'ನಾನು'" ಮತ್ತು “ಬಾಸ್ಟರ್ಡ್ 'ನೀನು" ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಚಿಂತೆಯಿಂದಾಗಿ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ವೈಫಲ್ಯ, ಲಾಭ ಮತ್ತು ನಷ್ಟವು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಅಥವಾ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಅನ್ಯಾಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅದು ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮದ ದೊಡ್ಡ ಜಾಲದಿಂದಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶವನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿರುತ್ತದೆ. 

ಈ ಎರಡು ಮೋಸಗೊಳಿಸುವ ನೋಟಗಳನ್ನು (ವಿಜೇತರು ಮತ್ತು ಸೋತವರು, ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವ ವಿಷಯಗಳು) ನಾವು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷೇಪಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಅನ್ಯಾಯದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಅಸೂಯೆಯ ಕೆಳಗೆ, ಏನನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಾಗಿದೆ, ಏನು ಸಂಭವಿಸಿದೆ ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಬೇರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕ್ಲೈಂಟ್ ಅನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಈಗ ಬೇರೊಬ್ಬರು ಈ ಕ್ಲೈಂಟ್ ಅನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದ ಗುರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಬೇರೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅಸೂಯೆಪಡದಿದ್ದರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಆ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಿದನೆಂದು ನಾವು ಕಲಿಯಬಹುದು. ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂದು ನೋಡಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಅರಿವನ್ನು ದ್ವಂದ್ವ ನೋಟಗಳು ಮತ್ತು ಧೃಡ ಗುರುತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅತಿಕ್ರಮಿಸುವುದರಿಂದ ನಾವು ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. 

ಹೀಗಾಗಿ, ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ಅಸೂಯೆಯ ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ವಿವಿಧ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು ಬೌದ್ಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಗೊಂದಲಮಯ ಭಾವನೆಯೊಂದರಿಂದ ತೊಂದರೆಗೊಳಗಾದಾಗ, ನಮ್ಮ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದು ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಧ್ಯಾನದ ಅಭ್ಯಾಸದ ಮೂಲಕ, ನಾವು ವಿವಿಧ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತರಬೇತಿಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ನಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಯಾವುದೇ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸೂಕ್ತವಾದದನ್ನು ನಾವು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದು.