ວິທີທຳສະມາທິ

ການທຳສະມາທິ ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ສາມາດຊ່ວຍເຮົາສະຫງົບຈິດໃຈ, ບັນເທົາຄວາມກົດດັນ ແລະ ພັດທະນາຄຸນສົມບັດທີ່ດີ. ຄົນເລີ່ມໃໝ່ສ່ວນຫຼາຍຈະກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະເລີ່ມທັນທີ, ໂດຍບໍ່ຮຽນກ່ຽວກັບຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະສາສະໜາຫຼາຍປານໃດ. ແຕ່ຈະເປັນການດີຖ້າຈະກ້າວໄປເປັນຂັ້ນ. ການທຳສະມາທິຂອງເຮົາຈະຄ່ອຍໆ ລົງເລິກ ເມື່ອເຮົາຮຽນກ່ຽວກັບຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າຫຼາຍຂຶ້ນ.

ໃນທີ່ນີ້, ເຮົາຈະເບິ່ງຈຸດທົ່ວໄປບາງອັນສຳລັບການຝຶກສະມາທິ. ນັກປະຕິບັດຂັ້ນສູງຈະສາມາດທຳສະມາທິເວລາໃດ, ຢູ່ໃສກໍໄດ້. ສຳລັບຜູ້ເລີ່ມໃໝ່, ການຫາບ່ອນທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ສະຫງົບໄດ້ຈະເປັນການດີ, ເພາະສິ່ງແວດລ້ອມມີຜົນກະທົບຕໍ່ເຮົາຢ່າງແຮງ.

ບ່ອນສຳລັບທຳສະມາທິ

ເຮົາອາດຈິນຕະນາການເຖິງຫ້ອງທີ່ມີທຽນ, ຮູບປັ້ນ ແລະ ທູບ ວ່າເປັນບ່ອນທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບການທຳສະມາທິ, ແລະ ຖ້າເຮົາ ຢາກໄດ້ ແນວນັ້ນກໍໄດ້. ໂຊກດີທີ່ການຈັດສະຖານທີ່ຢ່າງປານີດແນວນັ້ນບໍ່ຈຳເປັນ; ແຕ່ຈຸດສຳຄັນແມ່ນຫ້ອງທີ່ສະອາດຮຽບຮ້ອຍ.

ເມື່ອສະພາບແວດລ້ອມອ້ອມຂ້າງເຮົາເປັນລະບຽບ, ມັນຈະຊ່ວຍໃຫ້ຈິດໃຈເປັນລະບຽບນຳ. ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຫຍຸ້ງເຫຍີງສາມາດມີຜົນກະທົບດ້ານລົບຕໍ່ຈິດໃຈໄດ້.

ໃນຕອນທຳອິດ, ມັນຈະຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍຖ້າສະພາບແວດລ້ອມມີຄວາມງຽບ. ສິ່ງນີ້ອາດເປັນການຍາກຖ້າເຮົາອາໄສຢູ່ໃນເມືອງທີ່ອຶກກະທຶກ, ສະນັ້ນ ຫຼາຍຄົນຈິ່ງພະຍາຍາມທຳສະມາທິໃນຕອນເຊົ້າ ຫຼື ຕອນເດິກ. ມື້ໃດມື້ໜຶ່ງ, ສຽງນັ້ນຈະບໍ່ລົບກວນເຮົາອີກ, ແຕ່ໃນຕອນຕົ້ນມັນອາດໜ້າລຳຄານຫຼາຍ.

ດົນຕຣີ ແລະ ການທຳສະມາທິ

ໃນສາສະໜາພຸດ, ເພິ່ນບໍ່ແນະນຳໃຫ້ທຳສະມາທິກັບດົນຕຣີ, ຍ້ອນມັນຈະໝາຍເຖິງການອາໄສແຫຼ່ງຄວາມສະຫງົບພາຍນອກ. ເຮົາຢາກສາມາດສ້າງຄວາມສະຫງົບພາຍໃນໄດ້ແທນ.

ທ່າທາງສຳລັບການທຳສະມາທິ

ສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນການນັ່ງສະບາຍໆ ພ້ອມກັບຫຼັງທີ່ຢຽດຊື່, ແລະ ກ້າມເນື້ອໄຫຼ່, ຄໍ ແລະ ໜ້າຂອງເຮົາຜ່ອນຄາຍ. ຖ້າການນັ່ງຕັ່ງສະບາຍກວ່າ, ກໍເຮັດໄດ້ບໍ່ມີບັນຫາ. ມັນບໍ່ຄວນຮູ້ສຶກຄືການຖືກທໍລະມານ! ໃນການທຳສະມາທິແບບເຊນ (ນິກາຍໜຶ່ງຂອງຍີ່ປຸ່ນ) ບາງປະເພດ, ເຮົາບໍ່ຄວນເໜັງຕີງເລີຍ. ໃນປະເພດການທຳສະມາທິອື່ນ, ຖ້າເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງຍ້າຍຂາ, ກໍຍ້າຍໂລດ - ມັນບໍ່ເປັນຫຍັງ.

ເວລາສຳລັບການທຳສະມາທິ

ເວລາເຮົາເລີ່ມ, ເພິ່ນແນະນຳໃຫ້ທຳສະມາທິເປັນເວລາສັ້ນໆ ກ່ອນ - ພຽງແຕ່ສາມ ຫາ ຫ້ານາທີກໍພໍ. ເຮົາຈະພົບວ່າມັນຍາກທີ່ຈະສຸມຈິດໃຈດົນກວ່ານັ້ນ. ຈະດີກວ່າຫຼາຍທີ່ຈະໃຊ້ເວລາສັ້ນທີ່ເຮົາສາມາດສຸມຈິດໃຈ, ແທນເວລາຍາວທີ່ຈິດເຮົາເລື່ອນລອຍ, ຝັນ, ຫຼື ຫຼັບໄປຊ້ຳ!

ຫຼັກການທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດອັນໜຶ່ງທີ່ຄວນຈື່ແມ່ນ ທຸກຢ່າງມີຂຶ້ນມີລົງ. ບາງວັນການທຳສະມາທິຂອງເຮົາຈະໄປໄດ້ດີ, ບາງວັນຈະບໍ່.

ສິ່ງສຳຄັນແມ່ນວ່າ ຮ່າງກາຍ ແລະ ຈິດໃຈເຮົານັ້ນຜ່ອນຄາຍ, ແລະ ເຮົາບໍ່ຜັກດັນຕົນເອງຫຼາຍໂພດ. ບາງວັນເຮົາຈະຮູ້ສຶກຢາກທຳສະມາທິ, ແລະ ບາງວັນຈະບໍ່. ຄວາມຄືບໜ້າຈະບໍ່ເປັນເສັ້ນຊື່, ສະນັ້ນ ມື້ໜຶ່ງເຮົາອາດຮູ້ສຶກສຸດຍອດ, ແລະ ມື້ຕໍ່ມາບໍ່ປານໃດ. ຫຼັງຈາກສາມສີ່ປີຂອງຄວາມພຽນ, ເຮົາຈະເຫັນທ່າອ່ຽງທີ່ວ່າການຝຶກສະມາທິຂອງເຮົານັ້ນພັດທະນາຂຶ້ນ.

ຈະທຳສະມາທິເລື້ອຍປານໃດ

ການບໍ່ປະຖິ້ມມັນເປັນກຸນແຈສຳຄັນ. ຈະດີທີ່ສຸດຖ້າເຮົາສາມາດທຳສະມາທິທຸກວັນ, ເລີ່ມດ້ວຍພຽງເທື່ອລະສາມສີ່ນາທີ. ຫຼັງຈາກສາມສີ່ນາທີທຳອິດ, ເຮົາສາມາດພັກໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລ້ວສືບຕໍ່. ການຝຶກແບບນີ້ຈະດີກວ່າການນັ່ງທໍລະມານຍາວເປັນຊົ່ວໂມງ.

ການທຳສະມາທິກຳນົດລົມຫາຍໃຈ

ການທຳສະມາທິອັນທຳອິດທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍເລີ່ມນຳແມ່ນການນັ່ງງຽບ ແລະ ສຸມໃສ່ລົມຫາຍໃຈ. ສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍໃນການສະຫງົບຈິດໃຈເມື່ອເຮົາຮູ້ສຶກກົດດັນ.

  • ຫາຍໃຈທຳມະດາຜ່ານດັງ - ບໍ່ໄວໂພດ, ບໍ່ຊ້າໂພດ, ບໍ່ເລິກໂພດ, ບໍ່ຕື້ນໂພດ
  • ສຸມໃສ່ລົມຫາຍໃຈໜຶ່ງໃນສອງບ່ອນ - ເຂົ້າ ແລະ ອອກດັງຈະຊ່ວຍຊູກຳລັງຂອງເຮົາຖ້າເຮົາຮູ້ສຶກຢາກນອນ, ຫຼື ທີ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂະຫຍາຍຂຶ້ນ ແລະ ລົງ ຂອງໜ້າທ້ອງເພື່ອດຶງເອົາຈິດໃຈທີ່ອາດເລື່ອນລອຍກັບມາ
  • ຫາຍໃຈດ້ວຍການສຳນຶກໂດຍການນັບຮອບສິບຫາຍໃຈເຂົ້າ ແລະ ອອກ - ເມື່ອຈິດໃຈເລື່ອນລອຍ, ໃຫ້ຄ່ອຍໆ ນຳຈຸດສຸມມັນກັບມາທີ່ລົມຫາຍໃຈ.

ໃນທີ່ນີ້ເຮົາບໍ່ໄດ້ດັບຈິດໃຈເຮົາ. ວຽກອັນແທ້ຈິງແມ່ນການສັງເກດເຫັນທັນທີທີ່ເປັນໄປໄດ້ວ່າ ຈິດໃຈເຮົາໄດ້ເລື່ອນລອຍອອກໄປແລ້ວດຶງມັນກັບມາ; ຫຼື, ຖ້າເຮົາເລີ່ມເບື່ອ ແລະ ງ່ວງ, ໃຫ້ປຸກຕົນເອງຕື່ນ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ງ່າຍ! ເຮົາມີທ່າອ່ຽງທີ່ຈະຮອດບໍ່ສັງເກດຄວາມເບື່ອ ຫຼື ຈິດໃຈທີ່ເລື່ອນລອຍໄປ - ໂດຍສະເພາະຖ້າມີອາລົມລົບກວນເຂົ້າມາກ່ຽວ, ເຊັ່ນການຄິດຮອດຄົນທີ່ເຮົາໂມໂຫນຳ. ແຕ່ລົມຫາຍໃຈຈະຢູ່ນຳເຮົາສະເໝີ; ມັນເປັນສິ່ງໝັ້ນຄົງທີ່ເຮົາສາມາດນຳເອົາຈິດໃຈເຮົາກັບມາສູ່ໄດ້.

ປະໂຫຍດຂອງການທຳສະມາທິກຳນົດລົມຫາຍໃຈ

ນອກຈາກການຊ່ວຍສູ້ກັບຄວາມກົດດັນແລ້ວ, ການທຳສະມາທິກຳນົດລົມຫາຍໃຈຍັງມີປະໂຫຍດອັນອື່ນອີກ. ຖ້າເຮົາເປັນຄົນທີ່ມັກມີຫົວທີ່ “ມືດມົວ”, ການສຸມໃສ່ການຫັນໃຈຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາມີຮາກຖານທີ່ດີ. ການທຳສະມາທິກຳນົດລົມຫາຍໃຈ ຍັງໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເຂົ້າໃນການຈັດການກັບຄວາມເຈັບໃນບາງໂຮງໝໍ, ໂດຍສະເພາະໃນສະຫະລັດ. ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ບັນເທົາຄວາມເຈັບທາງຮ່າງກາຍ, ແຕ່ຍັງສາມາດຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເຈັບປວດທາງຈິດໃຈອີກດ້ວຍ.

ການແຜ່ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ອື່ນ

ເມື່ອເຮົາສະຫງົບຈິດໃຈຂອງເຮົາໄດ້ດ້ວຍການທຳສະມາທິກຳນົດລົມຫາຍໃຈ, ເຮົາຈະສາມາດໃຊ້ພາວະຕື່ນຕົວ ແລະ ເປີດຮັບຂອງເຮົາແຜ່ເມດຕາສູ່ຜູ້ອື່ນຕື່ມອີກ. ໃນຕອນຕົ້ນ, ບໍ່ແມ່ນເຮົາຈະຄິດວ່າ, “ບາດນີ້ຂ້ອຍຮັກທຸກຄົນແລ້ວ,” ແລ້ວຈະຮູ້ສຶກແນວນັ້ນເລີຍ. ມັນຈະບໍ່ມີພະລັງມາຊຸກຍູ້ເລີຍ. ເຮົາໃຊ້ຂະບວນການຄິດແບບມີເຫດຜົນເພື່ອສ້າງຄວາມຮູ້ສຶກຮັກ:

  • ສິ່ງມີຊີວິດທັງໝົດຕ່າງກໍສຳພັນກັນ, ເຮົາຢູ່ນີ້ນຳກັນໝົດ.
  • ທຸກຄົນເປັນຄືກັນໃນການຢາກເປັນສຸກ ແລະ ບໍ່ຢາກເປັນທຸກ.
  • ທຸກຄົນຢາກເປັນທີ່ຮັກ; ບໍ່ມີໃຜຢາກຖືກຊັງ ຫຼື ຖືກເມີນເສີຍ.
  • ສິ່ງມີຊີວິດທຸກອັນເປັນຄືກັນ, ລວມເຖິງຕົວເຮົານຳ.

ຍ້ອນວ່າເຮົາສຳພັນກັນ, ເຮົາຈິ່ງຮູ້ສຶກ:

  • ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນເປັນສຸກ ແລະ ມີສາເຫດຂອງຄວາມສຸກ. ຈະປະເສີດຂະໜາດໃດຖ້າທຸກຄົນເປັນສຸກ ແລະ ບໍ່ມີບັນຫາ.

ເຮົາຕຶກຕອງສິ່ງນີ້, ແລະ ຈິນຕະນາການໃນໃຈເຖິງແສງໄຟອຸ່ນໆ ເຫຼືອງດັ່ງດວງຕາເວັນ, ສ່ອງແສງໄປທົ່ວທຸກທິດດ້ວຍຄວາມຮັກສຳລັບທຸກຄົນ. ຖ້າສະຕິຂອງເຮົາລ່ອງລອຍໄປ, ເຮົາຈະດຶງມັນກັບມາສູ່ຄວາມຮູ້ສຶກ: “ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນເປັນສຸກ.”

ການທຳສະມາທິສຳລັບຊີວິດປະຈຳວັນ

ຖ້າເຮົາຝຶກສະມາທິປະເພດເຫຼົ່ານີ້, ເຮົາຈະສ້າງເຄື່ອງມືທີ່ເຮົາສາມາດໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ. ເປົ້າໝາຍສຸດທ້າຍຈະບໍ່ແມ່ນຄວາມສາມາດໃນການສຸມໃສ່ລົມຫາຍໃຈຂອງເຮົາຕະຫຼອດວັນ, ແຕ່ແມ່ນການນຳໃຊ້ທັກສະທີ່ເຮົາໄດ້ຈາກການສຸມຈິດໃຈໃນທຸກເວລາທີ່ເຮົາຕ້ອງການ. ຖ້າເຮົາກຳລັງສົນທະນາກັບບາງຄົນ ແລະ ເຮົາຄິດແຕ່ວ່າ: “ປານໃດເຂົາຊິມິດນໍ?!” ການຝຶກສະມາທິຂອງເຮົາຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາຄິດວ່າ: “ນີ້ແມ່ນມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ຢາກເປັນທີ່ຮັກ ແລະ ມີຄົນຟັງ, ຄືກັນກັບເຮົາ.” ໃນທາງນີ້, ການທຳສະມາທິສາມາດຊ່ວຍເຮົາໃນຊີວິດສ່ວນຕົວ ແລະ ການພົວພັນກັບຄົນອື່ນ.

Top